Katyń zabił raz jeszcze

Mam świadomość tego co się stało, jednak z tej okazji nie zamierzam umieszczać gwiazdki między dwoma nawiasami, pokazując w ten sposób jak bardzo mi smutno. Nie „wywieszę” też flagi na naszej klasie, aby znajomi i „znajomi” zobaczyli, że słyszałam o katastrofie. Innym proponuję, aby zrobili to samo. „Zgaście” te wszystkie znicze z opisów na gg i zapalcie prawdziwe, rozwińcie biało-czerwony materiał przed domem i po prostu napiszcie, że poruszyła Was informacja o tragedii, która miała miejsce dziś rano. Dodajcie coś od siebie, porozmawiajcie o tym z bliskimi i skończcie z wirtualną żałobą, która moim zdaniem nie ma nic wspólnego z tą prawdziwą.

Nadal nie mogę pojąć ogromu katastrofy, o której informują nas media. Nie wiem co czuję; czy jestem smutna, zła, zaskoczona, czy po prostu niesamowicie zszokowana? Myślę, że odpowiedź na to pytanie pojawi się za jakiś czas. Nie będę oryginalna, ale powiem, że nie wierzę w to co się stało. Wzruszam się za każdym razem, gdy słyszę jak prezenterce w TV łamie się głos podczas wywiadu, dziennikarz szczerze wyznaje, że „nie wie jakie pytanie zadać” czy też wtedy, gdy widzę ludzi opłakujących śmierć prezydenta, jego żony oraz pozostałych pasażerów. Nie wiem co będzie jutro, jaka przyszłość czeka nasz kraj. Mam 21 lat, a prawdopodobnie dopiero dziś zrozumiałam co właściwie znaczy słowo „Polska”.

Wciąż zadajemy sobie pytanie :”Kto zawinił?”. Pilot, pogoda, a może odpowiedzialnością za tragedię należy obarczyć „przeklęte” miejsce? Prawdopodobnie wszystko naraz, dlatego ten lot zakończył się tak dramatycznie. To wszystko brzmi jak scenariusz dobrego thrillera, jednak niestety nie jesteśmy w kinie.


Wobec śmierci wszyscy są równi. W obliczu cierpienia nie ma wielkich i małych.