...and you so bad wanna fit in

Chciałam uprać Simbę. Strasznie protestował.

Przeglądając zawartość mojej szafy i przymierzając po dłuższej przerwie moje ulubione rurki poczułam się jak Kubuś Puchatek, który skuszony słoikiem słodkiego miodku zajrzał do norki swojego przyjaciela i utknął w tej dziurze na amen. Jakimś cudem udało mi się zapiąć spodnie na ostatni guzik, jednak było to możliwe jedynie w pozycji horyzontalnej na bezdechu.  Ewidentnie dupa wymknęła mi się spod kontroli, dlatego najlepszym sposobem na pokazanie pośladkom gdzie ich miejsce (wyżej!) było zmuszenie szanownych czterech liter do regularnej aktywności fizycznej. Uwaga, zaczęłam biegać! Początki były straszne, bo po kilku pierwszych marszobiegach wracałam do domu wkurzona na cały świat, zdyszana, czerwona, obolała i nieszczęśliwa, obiecywałam sobie, że już nigdy nie wrócę do joggingu  Tylko masochiści lubią się dobrowolnie pocić na łonie natury, w dodatku publicznie i za darmo.  A jednak pewnego dnia poczułam nagłą potrzebę rozruszania kości, bo skoro piąta kawa nie pomagała, jedynym sposobem na poprawę samopoczucia była solidna dawka sportu i kilka łyków świeżego powietrza. Tak mi się to spodobało, że zaczęłam powtarzać ten rytuał co 2-3 dni. Odkryłam rewelacyjną, szeroką  jak  pas startowy trasę ze świeżusieńkim asfaltem. Obecnie droga jest w budowie, więc jeszcze przez kilka miesięcy nie będzie dostępna dla zmotoryzowanych, co mam zamiar maksymalnie wykorzystać. Czuję się wspaniale, gdy w słuchawkach gra moja ulubiona muzyka, a ja mogę się zrelaksować, przez kilkanaście sekund biec z zamkniętymi oczami i śpiewać na głos ukochaną piosenkę, gdyż szanse na spotkanie tam żywej duszy są praktycznie zerowe. Czasami tylko wypatrzę  jakąś zdziwioną sarnę lub pilnującego swojego gniazda bociana.





Nikt na mnie nie trąbi, nie gonią mnie bezpańskie psy, nie muszę uważać na dziury w chodniku i jest cudownie. Czuję się wolna i szczęśliwa. Kiedyś po pokonaniu kilkuset metrów miałam ochotę wypluć płuca i umrzeć, a teraz przebiegnięcie 10km nie stanowi dla mnie większego problemu. Chciałabym dojść do 25km tygodniowo, to dużo? Chyba tak, skoro do tej pory pokonywałam może 2km. ROCZNIE.





Moim kluczem do sukcesu jest odpowiednia playlista. Podczas biegania musi mi towarzyszyć muzyka, która pozwoli mi się zrelaksować do tego stopnia, że będę w stanie zapomnieć o tym, że w ogóle uprawiam jakiś sport. Nie od dziś wiadomo, iż wyjątkowo nie przepadam za płynnym i energicznym wierzganiem kończynami dolnymi, więc staram się zminimalizować cierpienie słuchając ulubionych kawałków. Ostatnio namiętnie katuję Talking Heads.

Talking Heads - The Great Curve; Ruby Dear; Girlfriend is Better; Once In A Lifetime; Mr. Jones; Totally Nude; Thank You For Sending Me An Angel; New Feeling; Pulled Up; And She Was; Road To Nowhere; I Zimbra; Psycho Killer; Take Me To The River

Franz Ferdinand - Take Me Out

Linkin Park - Faint

Parka - Disco Dancer

The Fratellis - Chelsea Dagger

The Offspring - Walla walla

Ska-P - Como me pongo

Herbert Gronemeyer - Celebrate The Day

Alpha Blondy -  Yana De Fohi

Buraka Som Sistema  -  Kalemba (Wegue Wegue)

Foals - Hummer

MIA-  Bad Girls
Stiekz-O-Matic & Afro Bros - Big Brazil 3.0

Znowu byłam  lumpie i jak zwykle udało mi się wyszperać kilka perełek (a to nowość!). Morelowa bluza z koniem (Primark), pasiasty sweter (H&M) o siedemnaście rozmiarów za duży (uwielbiam takie!) oraz koronkowy kardigan (Bik Bok) musiały być moje :) Fioletową marynarkę pewnie kojarzycie z fb, pokazywałam ją kilka tygodni temu.











P.S. Nie potrafię wyśrodkować zdjęć w bloggerze. Pomóżcie!