F - czasy

To były fczasy! Wczasy, urlop, prázdniny, dovolenka, jak kto woli.
Ze słowackiej przygody wróciłam spłukana, poobijana, obolała, głodna i bez naskórka na lewym łokciu, ale także opalona i co najważniejsze zadowolona.

Przez dwa dni pogoda była średnio wakacyjna, dlatego wolny czas zapychaliśmy wycieczkami po jaskiniach i innych wzgórzach, a żołądki suchymi słowackimi bułami, ale już od środy spokojnie mogłam lansować się na brzegu jednego z miliarda basenów słynnej Tatralandii. Nie ja jedna, bo tłumy turystów, głównie z Polski, wpadły a ten sam pomysł. Kolejki były zdecydowanie za długie, wrzeszczących dzieciaków o tysiąc za dużo, ale na co ja tu próbuję narzekać? Gdy leżałam na żółtym leżaku pod zielonym parasolem, zaledwie dwadzieścia metrów i jedno ojro dzieliło mnie od szklanki schłodzonego piwa, w wolnym tłumaczeniu zwanego złotym bażantem. Dwa kroki dalej czekały na mnie łóżka z jacuzzi, zjeżdżalnie mniej lub bardziej straszne, na których ludzie gubili skąpe odzienie, twarze, pontony, tudzież któregoś ze współpasażerów.

Na początku ustawiłam się w najkrótszej kolejce do rury, którą uznałam za mało ciekawą i łagodną, naiwnie wierząc w to, że właśnie dlatego nie ma na nią chętnych. Tym sposobem od razu zaliczyłam najstraszniejszą „ślizgawkę” ever, pokonując wnętrze fioletowo-granatowej tuby z prędkością równą dwudziestokrotności prędkości światła. Ulga po zakończeniu zjazdu śmierci i upewnieniu się, że mam na sobie cały kostium kąpielowy oraz wszystkie kończyny przyczepione do tułowia była bezcenna.
Coś mnie wybitnie ciągnie do fioletu, więc ponownie wybrałam rynnę w tym kolorze. Zjechałam ze stromego wzgórza nad zjeżdżalnią po drodze zahaczając lewym łokciem o purpurowe coś, na czym pozostawiłam odrobinę materiału DNA, jak wszyscy zresztą. Chwilę później prawie (prawie robi różnicę!) straciłam dół od bikini na niebieściutkiej sąsiadce fioletowej rury strachu. Trzy razy.
Ah, zapomniałabym o wyjątkowej przejażdżce na pontonie, który pod moim widocznie niewystarczająco ciężkim ciężarem postanowił zrobić STOP dokładnie w połowie ciemnego tunelu. Nie za bardzo wiedziałam co robić, ruszyć już się nie dało, więc obrałam inną taktykę, której nawet nie zdążyłam wprowadzić w życie, gdyż stumetrowy zjazd mimowolnie zakończyłam jako sandwich składający się ze mnie i pary Słowaków umieszczonych pomiędzy dwoma pontonami, co prawie widać na jednym ze zdjęć.

nech se patrzy

kanapka ;p

Odpuściłam sobie zjazd głową w dół :)

to be continued...