Duża noc w pościeli

Święta, święta, a ja o nich nie pamiętam…
Wytężam umysł, zaciskam z całej siły wszystkie mięśnie, maksymalne skupienie, wysokie ciśnienie i nic nie czuję. Nie czuję tych świąt, no nie i już! Paradoksalnie, rok temu, będąc na drugim końcu Europy, samiuśka jak ten biedny paluszek-leniuszek, bardziej czułam świąteczną atmosferę niż teraz. Rok temu zabrakło drożdżowej babki, bo w kuchni nie było piekarnika (ani czajnika! kpina, prawda?). Nie było pisanek, koszyczka, kurczaczków, białej kiełbasy, śledzia, barszczu, mazurka, rzeżuchy, baranka, czekoladowego zająca, a i tak było bardziej świątecznie niż teraz. Za to była kolacja na 26 osób, i śmigus dyngus jakiego jeszcze nie było też był, co wywołało panikę wśród Francuzów,.I było czerwone wino na dywanie (duuużo czerwonego wina), o ile wino za 1,16 ojro to też wino, które zapewne do tej pory tam spoczywa, gdyż z beżowego włosia ciężko schodzi ;]. I byli Cyganie, a właściwie jeden rozwścieczony, który w rzeczywistości żadnym Cyganem nie był, ale oficjalna wersja brzmi właśnie tak i tego się trzymajmy. I jeszcze dziura wielkości małego garnka w drzwiach wejściowych, przez które i tak nikt nie wchodził, i spadająca lampa, skaczący wizjer i nie pamiętam co jeszcze. To była WIELKA NOC!
* Swoją drogą będąc w V. miałam wrażenie, że Hiszpanie nie obchodzą świąt… Zero ozdób w sklepach i reklam w telewizji, brak specjalnych przygotowań, pustki w mieście (90% ludzi wyjeżdża na wakacje podczas „świętego tygodnia”, który u nich trwa prawie dwa :P), pogoda jak w lipcu… Gdybym nie zerknęła do kalendarza, w życiu bym nie pomyślała, że zbliża się jakieś wyjątkowe święto!

A w tym roku… Babka się spaliła, jednak sernik niestety wyszedł zajebisty, co przyczyni się do mojego transferu do kolejnej kategorii wagowej, koguciej… Dzięki Bogu po niej następuje piórkowa, potem wciąż lekka, jednak za żadne skarby nie chcę jej osiągnąć! Chętnie pozostanę muszką… Poza sernikiem w lodówce czeka na mnie jeszcze jeden wróg - ciasto na orzechowym spodzie z waniliowym kremem, biszkoptami, brzoskwiniami, znowu kremem i znowu orzechowym, tym razem nie spodem, a wierzchem. Uroczo brzydkie, niebywale dobre, nieprzyzwoicie kaloryczne. O ile w przypadku brownies, blondies, muffinek, tiramisu czy innych czortów tortów mam świadomość, że kalorie po prostu w nich są, to w przypadku tego ciasta, dosłownie widzę, jak kalorie po nim skaczą i mnożą się w oczach :). Uwierzcie mi, że jest pyszne, wygooglujcie „korę orzechową”, upieczcie ją, tylko delicje koniecznie zastąpcie zwykłymi biszkoptami!

Życzę Wam DUŻEJ, WIELKIEJ NOCY :D